Minggu, 07 Oktober 2012

Aku Tak Akan Menggadaikan Cinta-Mu


Wahai Tuhanku, Allah...
Mungkin tak pernah kupahami sebelumnya
Tentang apa apa yang telah Kau ciptakan untukku
Hanya untukku, spesial untukku.

Ketika semua ini hanya tampak seperti sebuah bola salju
Yang dingin menyenangkan dan terlempar pecah di hadapku
Itu hanya permainan belaka yang tak pernah ada maksud baiknya
Aku yang memunguti bola-bola salju yang tercecer itu
Terkadang merasa beku di ujung jemarianku

Tak mungkin
Tak mungkin
Dan tak mungkin

Terus-terusan saja aku menelan kosakata TAK MUNGKIN
Bukan karena aku tak percaya bahwa Kau Maha Berkehendak
Namun, ini adalah perkara TAK MUNGKIN yang lain

TAK MUNGKIN kau ridhoi aku memunguti bola-bola salju itu
Bahkan melemparkannya kembali ke tempat asal
Hingga terjalin lelemparan yang menyenangkan
Yang seperti menimang-nimangku dalam buaian fana!

FANA! Dan FATAMORGANA!!

Allah, Kau yang sebut Tuhanku..
Tidak pantaslah aku memohon yang terlalu lebih dari ini.
Yang aku tak pernah menghitung jumlah dari semua itu
Rumus mana yang harus kugunakan, tak ada

Jika apa yang Kau beri adalah sebagai wujud CINTA-MU padaku
Etisnya aku MEMBALAS CINTAMU
Memang Kau tak mengirimkan sekuntum bunga mawar atau sepucuk surat cinta
Namun lebih dari itu
Kau mengirimkan SURAT CINTA dengan sabar
Bahkan aku mengacuhkannya!!
Surat cinta yang kau titipkan pada seorang lelaki tampan itu
Beliau yang tersemat gelar Al Amin

Sungguh, Allah...
Aku telah mengacuhkan surat cinta itu
Maaf..
Baru aku sadari, bahwa KAU MEMANG BENAR CINTA...!
CINTA-MU yang membelaiku selama ini
Hingga aku bisa merasakan banyak rasa
Malahan, apa yang kau beri sebagai wujud CINTA-MU itu
Aku jadikan alat untuk mencintai MAKHLUK CIPTAAN-MU

APAKAH KAU CEMBURU, WAHAI ALLAHKU...
Jika benar Kau cemburu,
Jalan mana yang harus aku tempuh
Untuk menukar rasa cemburu itu dengan segenggam ampunan

Entah apa yang kuyakini selama ini
Imanku yang seolah seperti gelombang tsunami yang tak menentu
Maaf jika cinta-Mu seolah tergadaikan
Tapi sungguh,
Aku ingin
AKU TAK KAN MENGGADAIKAN CINTA-MU


»»  READMORE...

Sabtu, 25 Agustus 2012

Sipus Kembang Telon


Salah sawijining dina, ing satengahing alas, ana kucing lagi golek pangan. Kucing kuwi mlaku turut dalan cilik, sinambi nembang, “Aku Sipus, aku Sipus, aku Sipus. Sipus sing paling bagus, pinter nyanyi, ora ana sing ngalahke aku. Aku Sipus, aku Sipus, aku Sipus.” Kucing kang lagi mlaku kuwi pancen gembagus, warna wulune putih, perangan weteng lan buntute ana warna semburat ireng, mripate mencirit, suarane gagah. Kahanan awak kang kaya mangkono kuwi dadekake Sipus kumalungkung. Sipus ngrasa yen awake kang paling apik, paling pinter. Saben dina tembangane ya mung kuwi. “Aku Sipus, aku Sipus, aku Sipus. Sipus sing paling bagus, pinter nyanyi, ora ana sing ngalahke aku. Aku Sipus, aku Sipus, aku Sipus.”
“Ah…aku ngelih, pengen maem iwak.”, Sipus banjur tumuju kali sapinggiring alas. Satekane ing pinggir kali, kucing kuwi leyeh-leyeh sangisore wit. “Fyuh…sayah. Aku tak leyeh-leyeh dhisik ah”. Angine sumilir sumbribit, ndadekake kucing kuwi ngrasa lier-lier ngantuk.
Teka-teka, ana godhong tiba, pas nibani buntute Sipus. “Gandrik…!! Wah, jan..ngaget-ngageti!!”, ucape Sipus njenggirat kaget merga buntute krasa grisi ketibanan godhong waru.
Sipus malah muna-muni dhewe, ndremimil. Godhong mau banjur ditendhang kecemplung kali. “Huh…aku ki lagi bersantai, malah dikaget-kageti. Lunga kana..!”, celathune Sipus. Godhong mau dicemplungake kali. Sajak ora ngerti yen ing godhong kuwi ana omah ngangkrang. Godhong mau kecemplung kali, nanging kesangkut ana ing antarane watu-watu gedhe satengahing kali.
“Alhamdulillah…untung godhong iku kesangkut nang watu-watu gedhe. Coba yen kentir bablas kegawa iline banyu, mbuh wis kaya ngapa awakku iki,” ucape semut ngangkrang cilik kang ana ing godhong waru mau. Nanging saikine semut kuwi bingung olehe arep nyebrang tekan pinggir. “Haduh….watu iki adoh saka pinggir kali, kepiye olehku nyebrang”, Semut ngankrang bingung.
Srengenge tansaya dhuwur. Sipus kang kawit mau leyeh-leyeh banget anggone ngrasa luwe. Sipus banjur ngadeg sapinggiring kali, nganti-anti yen ana iwak liwat banjur dicakar. Durung suwe anggone ngenteni iwak liwat, ana Siti, tikus cilik. Siti mara ing kali kuwi perlune arep ngombe banyu sapinggiring kali.
“Huss…! Ngapa kowe ngombe nang kene. Awakmu kuwi mambu, ngambon-amboni banyu kali kene. Lunga kana…! Ambumu kuwi marakke iwak-iwak ora gelem liwat”, Sipus ngurak Siti kang lagi arep ngombe. Nanging Siti tetep ana kono, ora gelem lunga.
“Meeeeoooowngg..aaaarrkh..!”, kucing sombong kuwi meden-medeni tikus supayane lunga. “Tikus mambu..!! Lunga!”, urake kucing.
Weruh Sipus nesu kuwi, Siti mlayu munggah wit. “Hiiiiiiiii…..iiih jan, kucing sombong, galak!”, grundhele tikus ana ndhuwur wit.
“Nah, lunga..kana. Yen wis ngene ki rak ya ora ana kang ngambon-amboni”, ucape kucing.
Kucing kuwi banjur neruske anggone golek iwak sinambi nembang. “Aku Sipus, aku Sipus, aku Sipus. Sipus sing paling bagus, pinter nyanyi, ora ana sing ngalahke aku. Aku Sipus, aku Sipus, aku Sipus.”
Nalikane Sipus lagi asyik ngadhang iwak, saka tengah kali keprungu suara tangis. “huhuhu…huks..hiks..”, suara tangis kuwi sansaya cetha.
Kucing banjur muni, “He…sapa kang nangis nang tengah kali??!”. Dhasare kaline amba, kucing mau rada ora weruh yen satengah kali ana semut kang lagi nangis ana ndhuwur watu.
“Aku….!”, wangsulane Simut.
“Hah? Kowe sapa?”, pitakone Sipus rada sero.
“Aku Simut. Aku nang ndhuwur watu tengah kali, ora bisa nyebrang minggir”, ngangkrang cilik kuwi mbengok. “Tulungana aku…!”, panjaluke Simut.
“Apa? Apa? Apa? Nulungi kowe?”, Sipus nyauti panjaluke Simut kanthi cengengesan. “Eman-eman wuluku…mengko yen aku mrono njuk wuluku teles, eman-eman. Hahahaha…”, Sipus malah ngguyu ngakak.
Saka dhuwur wit mau, Siti weruh kedadean kuwi. Atine mangkel weruh tumindake Sipus kang mangkono kuwi. Sipus wis kalangkung anggone sombong. Mula Siti pengen gawe Sipus sadar.
Saka ndhuwur wit, Siti ngrikiti pang kayu kang mulung pas sandhuwure Sipus. Kayu kang dikritiki mau metu tlutuhe. Tlutuh kuwi netes-netes, netesi awake Sipus. “Heh..apa iki netesi aku?!”, Sipus kaget. Sipus ra nglegewa yen wit kuwi duweni tlutuh warna soklat lan yen wis gupak angel diilangi.
“Pus, saiki wulumu tambah apik, warnane dadi ireng, putih, soklat!”, kandhane Siti saka dhuwur uwit.
“Ho’o pa? Wah…mesthi aku tambah ayu ya…”, guneme Sipus karo sajak ke-GR-an.
“Ayu tenan…sip!”, celathune Siti, nggawe seneng atine Sipus. “Nah, gandheng saiki wis tambah ayu, tulungana Simut kae”, panjaluke Siti.
“Nulungi Simut cilik elik kae?! Oh…sory ya..!”, wangsulane Sipus.
“Pelit, sombong, aku ora arep kekancanan karo kowe!”, Siti mbengok.
“Ora ya wis..”, unine Sipus sinambi mlaku lunga saka papan kono.
Bareng Sipus wis lunga, Siti nulungi Simut. Siti nibakake pang kayu kareben kanggo wot Simut tumuju pinggir kali. “Mut, iki tak tibani pang, nggonen wot mrene”, kandhane Siti. “Yoh, matur nuwun ya..”, Simut sumringah.
***
Dina candhake. Sipus mlaku-mlaku turut lurung sinambi nembang. “Aku Sipus, aku Sipus, aku Sipus. Sipus sing paling bagus, pinter nyanyi, ora ana sing ngalahke aku. Aku Sipus, aku Sipus, aku Sipus.” Aku Sipus, aku Sipus, aku Sipus. Saiki wuluku werna telu, aku paling bagus, paling ngganteng”, tembangane Sipus sansaya kumalungkung saploke ditetesi tlutuh.
Ana dalan Sipus ketemu Siti, “Hei, aku bagus tenan ta? Aku paling ngganteng ta?”, pitakone Sipus marang Siti. Siti mung manthuk-manthuk, “hemm..”, wangsulane. Sipus banjur nerusake lakune.
Simut kang kawit mau ndhelik ana mburine Siti, muni, “Sipus bodho! Ra ngerti pa yen kucing kang wulune werna telu kuwi akeh digoleki manungsa! Haha..”. Sipus pancen bodho, ra ngerti yen wulune kang dadi telung werna kuwi mbebayani tumrap awake.
Ora let suwe, ana manungsa kang lagi berburu. “Wah…! Ana kucing kembang telon..! Dakcekele”, ucape manungsa kuwi sajak arep nyekel Sipus kang lagi pamer kuwi. “Pus…pus...pus…wulumu kok apik, apik tenan, ngguanteeeng..!”, manungsa gedhe dhuwur kuwi ngrayu supayane Sipus gelem nyerak.
Sipus kang sipate sombong sansaya bungah atine, banjur nyeraki manungsa kuwi. Nalikane Sipus wis cerak, manungsa kuwi ngetokake karung banjur nyekel Sipus dilebokake karung. “Meeeoooowng…arrrrkh..!!”, Sipus njerit-njerit ana jero karung. Sipus digawa menyang kutha marang manungsa kuwi. Weruh kedadean kuwi, Siti lan Simut mung cekikikan.
(Dening : Rinda Asy Syifa, kapethik saking DJAKA LODANG edisi 25 Agustus 2012)

»»  READMORE...

Senin, 06 Agustus 2012

Menuju Rumah Panggung


Aku percaya bahwa ibuku lah yang melahirkan aku. Sama halnya aku percaya bahwa Allah telah menjadikan aku seorang manusia yang mereka sebut perempuan atau wanita atau cewek atau wadon atau wedok atau wanodya atau apa lah itu. Sama halnya juga dengan aku percaya bahwa aku diciptakan lengkap dengan dua atributku, yaitu kelebihan dan kekurangan. Sama juga demikian aku percaya bahwa Allah pasti telah tepat memilihkan jalan untukku.

Di malam yang agak mendung ini, berjalan menyendiri menyisiri setapak demi setapak perjalanan kurengkuh. Bebatuan menyambutku, namun tidak menyumbatku, hanya menggelitik di telapakan kakiku. Semut dan beberapa temannya berlarian montang manting lantaran takut terinjak olehku. Ada juga guguk dan angsa yang mendekati dan mengolokku sambil membuntuti bahkan menjajariku. Beberapa perwujudan lainnya (yang sebangsa denganku) berkelebat di sekitarku, sesekali mendahuluiku dengan berlari. Ya, berlari menggunakan sepatu mirip kepunyaan pesepak bola. Ada juga yang berjalan santai gontai tak jauh dari aku. Dan di tepian sana, ada juga yang hanya duduk sambil mengacungkan tangannya ke arahku dan berteriak berbagai macam teriakan, “mengapa tak kau kenakan sepatu seperti mereka??!”, “tak usahlah tergesa-gesa, mereka tak akan menggigitmu!!”, atau “sudahlah, untuk apa lagi? Lihat, dibelakangmu itu, mereka santai.” Bahkan ada yang berteriak “cepat!! Kau tak boleh kalah! Apalah artinya sepatu, itu sama saja!!”, dan juga “terserah kamu!! Itu perjalananmu!” dan “apaan sih kalian ini!! Biasa aja!!”

Aku percepat langkahku, hingga aku setengah berlari. Bukan karena aku takut, namun aku ingin segera bersimpuh di sebuah rumah panggung dengan semilir angin buritan yang membelai perasaanku. Namun ditengah perjalanan sesaat setelah aku terengah-rengah karena berlari, aku melihat berkas cahaya di sudut jalan sana. Semakin dekat, dan dekat. Uh, ini pun yang kualami beberapa kali di waktu yang lalu, seberkas cahaya menghampiriku. Aku tak bermaksud mengajaknya ikut serta, namun berkas itu meloncat begitu saja di atas kepalaku. Entah. Mungkin dia ingin punya teman. Ya, di atas sana, dia punya beberapa teman yang beberapa waktu yang lalu juga melakukan hal yang sama dengannya. Aku tak mengusirnya dari sana, biarkan saja.

Aku melanjutkan perjalanan, ditemani beberapa berkas cahaya yang berada di atas kepalaku, membentuk setengah lingkaran. Persis seperti mahkota boneka barbey kepunyaanku dulu. Berkasan itu menyinari jalan setapak di depanku, tidak membiarkan kakiku meraba-raba sendiri bebatuan tajam di saentoro jalan. Mereka-mereka yang melontarkan uneg-uneg tadi terdiam sejenak, melihat aku yang tak mempedulikannya dan terus mengikuti arah bias cahaya dari atasku. Sesekali aku menoleh dan tersenyum pada mereka, sekedar memberitahukan bahwa aku akan baik-baik saja, di kegelapan ini, tanpa sepatu, dan sendiri. Sunyi.
Kadang aku ingin berhenti dan duduk di tepian jalan, melepas penat yang erat, atau mungkin mencari tempat adanya angin yang menyejukan. Namun setiap kali aku berniat ingin menghentikan kepenatan itu, setitik berkas cahaya melompat di atas kepalaku. Semakin banyak titik berkas cahaya yang menyertaiku, semakin berat aku menjunjung kakiku sendiri namun semakin jelas mata ini menerawang. Mereka memang berat. Tak seperti senter yang ringan. Lebih berat dari berat badanku sendiri. Dan jika aku berhenti, sungguh-sungguh berhenti, maka satu demi satu cahaya itu perlahan akan padam. Padam, dan berakhir gelap gulita. Jangankan melihat jalan setapak itu lagi, untuk menunjuk hidungku saja mungkin akan sulit.

Akhirnya aku putuskan untuk tetap melangkah. Berirama seirama biasan cahaya yang tersorot. Lelah yang mendera tak sempat aku pensiunkan dari bangku pejabat rasaku. Aku melangkah, dan mereka yang ada di tepian itu kembali melempar berbagai teriakan (lagi). Kupendam semua keinginanku seperti mereka yang duduk santai di tepian jalan (walau bukan rumah panggung) ditemani semilirnya angin. Tenang. Aku percaya aku kelak juga akan merasakannya. Entah dimana. Entah kapan. Yang jelas itu pasti akan indah pada waktunya. Dan ibuku pasti akan tersenyum bahagia, air mata itu akan berarti keharuan atas kebahagiaan, dan bapak pasti mengelusku lembut,, saat aku bersimpuh di hadapan mereka, dan ditemani angin semilir yang membelai hatiku dengan segala kehalalannya. Dan kupersembahkan segala berkas cahaya di atas kepalaku kepada ibuku, ibuku, ibuku, dan bapakku,, dan beberapa khusus untuk angin itu. Hingga ibu percaya bahwa ibu telah dipercaya untuk melahirkan seorang anak yang penuh perjuangan, dan bapak bersyukur karena titipan Allah ini akan tangguh seperti ibunya. Dan angin itu pun akan mengerti bahwa kekuatan itu bukan terletak pada sepatu atau jaket tebal, itu terletak pada dinding-dinding hati.
»»  READMORE...

Jumat, 15 Juni 2012

Sekolah Iku


sekolah iku,
papan kanggo ngangsu ngelmu,
kang kudu dilakoni kanthi laku,
kuwi wis dadi wajibku lan wajibmu.

pawiyatan nora bisa laku tanpa guru,
kang kudu digugu lan ditiru,
tansah sareh anuntun murid,
anggone padha nggulang ngelmu.

ngelmu petung siji loro telu,
ngelmu maca a be ce de,
ora lali ha na ca ra ka,
tumekaning ngelmu ngaurip,
saka alam, sosial, lan agama.

sekolah iku,
kawah candradimukaning ngelmu,
kang dhasar nem taun wis lumaku,
tiba titi wancine mentas.

dhuh bapa ibu guru,
sewu agunging panuwunku,
kaaturaken awit setyamu.
daksuwun donga pangestu,
kanggo kakang mbakyu kang wus lulus,
mugya tanssaha nggayuh impen,
jenjem anggone sinau.


(Dening Rinda Asy Syifa, geguritan perpisahan Kelas VI SD Tawangsari 2012 kawaos dening Rina Putri Nauritika)
»»  READMORE...

Selasa, 08 Mei 2012

Aturku



Aturku marang ruhku
Ruhku kang tansah sesimpuh
Sesimpuh marang Gusti
Iya Gustine tiyang sepuh

Aturku marang ruhku
Ruh kang wus tinelesan luh
Luh tan nora linangkung mulya waspa ibu
Nalika angrumat anggaku

Aturku marang ruhku
Wujudna tresna marang ibu
Sinasmita lelakonmu
Pisungsungan kanggo ibu

Aturku marang ibuku
Matur nuwun


Kuningan, 08 Mei 2012
»»  READMORE...

Kamis, 16 Februari 2012

Sarung Emas



Mendhung katon sangsaya peteng dhedhet. Angin kang maune amung sembribit dadi grusa-grusu angajak wit-witan mosak masik. Suket alang-alang padha reruketan, sakaya ana samubarang kang diwedeni. Dalan cilik lempeng nuju mejid katon sepi, amung ana kewan-kewan cilik resrespa kang pating saliwer. Wewayangane pager tetean wis ora cetha maneh. Sumoroting lampu latar mejid angujiwat kumedhep-kedhep kena tumiyunge godhong gedhang. Mejid kang ora gedhe kuwi isih sepi, sanajan ta lampu-lampune wis padha murup. Amung ana sawongan kang ana kono.
“Shalatullah salamullah…”, pawongan lanang kang dhewekan ana mejid kuwi rengeng-rengeng solawatan sinambi ngisi bak wudhu kanthi nimba ana sumur. Pancen wis biasane dheweke ngurusi mejid kuwi. Wiwitane durung suwe, wetara telung wulan kepungkur.
Bak wudhu kang awujud padasan wis kaisi kabeh. Pawongan lanang mau banjur leren anggone gegawean, lungguh ana tritisaning mejid. Panyawange adoh tumuju sawah kang ana sangarepe mejid kaletan dalan cilik lan kalen. Swasana kang banget adhem lan mendhung, ndadekake atine sangsaya atis. Pikirane mbalik ana pirang-pirang wulan kepungkur nalika dheweke isih bisa guyon bebarengan karo bapak ana sawah kana. Yen nalika kuwi dheweke sigra tumandang, mesthine saiki dheweke isih bisa ngrasakake guyon karo bapake ana sawah. Kuwi mono kang ana ing pikirane.
“Hyaaaaa!!!”, tumadakan ana bocah lanang cilik mbengok sinambi nablek. Sing ditablek kaget njenggirat.
“Ana apa ta, dhik?? Kok ngaget-ngageti aku?”
“Halah…. Mas kuwi saiki yen sore gaweane ngalamun ndelok sawah, apa kurang gawean? Surup-surup kok ngalamun!”, Zaky, bocah lanang kuwi, njiwit lengene kakange.
“Kenea, lungguh kene, cah cilik kok methakil”, tangane siap arep nggeret adhine kang isih ngadeg jejeg ana pinggire.
“Mas Soleh mesthi arep mbahas bapak, iya ta?”, Zaky nginggati geretane kakange, banjur niggling tumuju papan kanggo wudhu sinambi nyampirake sarung ana pundhake.
Soleh amung gedheg-gedheg weruh polahe bocah kelas lima SD kuwi. Nanging dheweke ora nututi adhine, pancen wis jatahe dina iki adhine adzan, mula kudu wudhu dhisik. Soleh lumaku ana pelataran mejid. Suket-suket cilik sangsaya ngebaki latar. Siji loro malah wis ana kembang ceprik-ceprik cilik werna kuning.
“Mas, ndang wudhu!! Mengko bar maghriban njur ngetan!”, swarane Zaky nggugah ngalamune Soleh.
***
“Bu, pripun kabare bapak?”, Soleh ngambung tangane ibune. Zaky nirokake kakange nyalami ibune.
“Wau Mas Soleh ngalamun terus ten mejid, Bu!”, bocah lanang cilik kuwi wadul karo ibune babagan kakange sinambi mbenakake peci ireng ana sirahe. Ibune amung mesem krungu wadulane anak ragile.
“Masmu kuwi mikirake bapak, Le”, ibune ngrangkul Zaky, ngelus-elus pecine.
“Lha bapak niku ditengga kok boten kondur-kondur”, ujare Zaky.
Ibune meneng, nyawang anak lanange sakloron, banjur nyawang wong kang turon ana kasur sisihe. Socane ibu nyorotake tresna kang banget gedhene. Waspane meh wae tumiba, trenyuh ngrasakake lelakon urip  kang ora gampang. Wis rong minggu semahe ora bisa apa-apa, amung bisa turon. Kawite nalika telung wulan kepungkur semahe kepleset ana kalen. Samparane kang kiwa kecethit, ananging wektu kuwi piyambake ora sambat apa-apa, kabeh mau amung dirasakake dhewe, lumakune rada pincang. Sanajan pincang, nanging semahe kuwi ora kersa disuwunke obat. Nganti tekane rong minggu kepungkur piyambake blas ora bisa ngadeg. Banjur digawa menyang rumah sakit. Miturut katrangane dhokter, dina iki kasile diagnosa bakal dadi.
“Bu, wis aja dipenggalih banget-banget. Wis, ben bocah-bocah dikandhani wae”, semahe kang kawit mau meneng wae nuli ngendika. Bocah loro kang ngerteni yen bapake ora lagi sare banjur nuju kasur, nyalami bapake.
“Pak, Bu, Soleh siap nampi napa mawon kasile diagnosa dhokter”, Soleh lungguh ana jejere ibune.
Bapak lan ibune sawang sinawangan. Atine Bu Suti nggraita apa anak-anake padha bisa nampa kahanan kuwi. Gek sida, gek ora. Yen dikandhake, Bu Suti kuatir ndadekake sedhihe anak-anake. Yen ora dikandhake, ora wurunga sesuk bakal ngerti dhewe lan gawe kuciwa atine anak-anake. Waspane Bu Suti tumiba ana jilbab biru kang nutupi dhadhane. Pak Rusdi mesem weruh semahe nangis. Pancen yen atine lanang kuwi luwih bisa tegar ngadhepi kahanan.
“Wis, Bu, ora usah ditangisi, iki dalan paling apik”, Pak Rusdi ngayem-yem semahe.
“Enten napa ta, Pak, Bu??”, Soleh ora sranta pengen ngerti kahanan kang temenan.
“Mangkene, Le”, Bu Suti ngulapi waspane, banjur mendhet amplop soklat gedhe ana laci meja. Ana amplop kuwi tinulis “Foto Rongten”.
“Napa niku, Bu?”, Zaky kang durung ngerti bab kedhokteran melu nyedhaki ibune.
“Balung samparane bapakmu pancen wis ora apa-apa, ning syarafe sing kena”, Bu Suti nudhuhake foto rongten kang nggambarake samparane Pak Rusdi.
“Merga kuwi, bapakmu bakal……”, Bu Suti madheg anggone ngendika. Nyawang anake sakloron kang ana sisih kiwa lan tengene. Soleh lan Zaky amung meneng lan bingung, ngenteni ibune nutugake ngendika.
“Bapak bakal napa, Bu?”, Zaky lan Soleh meh bebarengan nywara.
“Bapakmu bakal ngaso ana kursi kuwi”, bareng wis sauntara suwe meneng Bu Suti banjur nutugake ujarane sinambi nyawang kursi roda ana pojok ruang kuwi.
Krungu katrangane ibune, Soleh mak cep klakep ora bisa ngomong apa-apa. Atine garuh ora karuan, ngerteni yen bapake bakal kaya mangkono. Yen mangkono, banjur apa bisa bareng-bareng nggarap sawah maneh, ngrumat mejid ana ngarep omah maneh, sapa kang bakal nggendhong Zaky yen ora bisa mlumpat kalen. Ora krasa luhe netes ana pipine.
“Le, aja toktangisi kahanan iki. Bapak ikhlas nrima sakabehe. Iki bakal dadi dalan paling apik tumrap kabeh. Wiwit saiki apa-apa kang ora bisa taklakoni, kowe cah loro kang bakal nerusake. Wis wayahe latian urip, Le”, Pak Rusdi ngelus-elus saklorone kang isih ndhingkluk ana sisihing kasur.
“Bu, jupukna sarung kae”, Pak Rusdi mrentah semahe supaya njupuk sarung kang wis disiapake kanggo Soleh. Bu Suti nuli mendhet sarung kang isih dibungkus plastik ana dhuwur meja, banjur dicaoske semahe.
“Soleh, iki sarung kanggo kowe. Wiwit saiki kowe kudu bisa nggenteni bapak ngurusi mejid, dadia imam kang bisa tinuladha”, Pak Rusdi maringake sarung werna soklat kahias motif werna kuning emas kang biyen biasane diaanggo nalika dadi imam ing mejid.
***
            “Assalamu’alaikum!!”, Zaky mlayu saka lurung nuju teras ngomah. Sikile gebol lendhut, kaose wis kebak tlutuh soklat-soklat, kringete ngebaki awak. Ewa semana Zaky katon bungah lan seneng ngewangi gaweane bapake nggarap sawah. Pak Rusdi kang lagi maca Koran ana teras ngomah mesem seneng weruh anake wis bisa sumringah maneh saploke wingi sore mulih saka rumah sakit.
“Wa’alaikumussalam. Kakangmu ngendi, Le? Kok dhewekan?”
“Mas Soleh ten wingking nika, Pak. Pak, niki telane ajeng dimasak napa?”, Zaky age-age nudhuhake tela kang gedhe-gedhe marang bapake.
“Wis kana wenehna ibumu wae, njur kowe gek ndang adus, mengko sedhela maneh cekat-ceket nyang mejid”
“Oke, Pak!”
Zaky banjur reresik awak. Bu Suti ngolah tela. Soleh kang lagi wae tekan ngomah uga banjur adus lan tata-tata nyang mejid. Sore kuwi tibane Soleh kudu latian kaya bapake, bisa dadi imam. Sarung emas paringane bapake wis dicepakake ana kamar.
“Pak, mangke menawi kula salah, pripun?”, turut dalan Soleh sambat marang bapake sinambi nyurung kursi roda. Pancene Pak Rusdi uga isih melu sholat jama’ah ana mejid, sanajan ta sholat ana kursi roda.
“Aja kuwatir, Le. Bapak yakin, kowe mesthi isa”, Rak Rusdi ngyakinake anak lanange.
“Iya, Mas..! Lha wong wis nganggo sarung emas kok ndadak sambat! Hehehe..”, Zaky lugu nggeret sarunge kakange, usil.
           
            Sore kuwi ora kaya sore-sore kapungkur. Mejid kanthi tulisan “Al Huda” ana ndhuwuring lawang kuwi rame. Wiwit bocah cilik nganti wong tuwa akeh kang wis padha ngebaki mejid. Ana sisih barisan ngarep pojok tengen ana pawongan lanang mangagem peci putih lan koko krem sarta sarung coklat, lenggah ana kursi roda. Ana sisih barisan mburi ana bocah-bocah cilik padha gegojegan lirih.
            “Le, ndang adzan”, Pak Rusdi ngundang Zaky kang kawit mau gojegan karo kanca-kancane.
            “Nggih, Pak”
            Ora sauntara suwe sawise Zaky adzan lan qomah, nuli Soleh ngadheg ana sisihing mimbar, ana papan kanggo imam. Sadurunge Soleh miwiti sholat, Soleh ninguk marang bapake, weruh bapake manthuk-manthuk Soleh ayem. Banjur ninguk marang ibune ana barisan wadon buri kana, ibune mesem nyasmitakake yen Soleh wis pantes. Kanthi nganggo sarung emas paringane bapake, wis negesi Soleh kudu bisa kaya bapake, dadi pemimpin.
“Allahu akbar”, Soleh miwiti sholat.

(Dening : Rinda Asy Syifa)
»»  READMORE...

Minggu, 22 Januari 2012

Ngepit Mulih Alon



mandhega, mandheg bantermu
rerodan muyir muter lerema
pepedhal antenga ayun-ayune
hanyengklak pesthi gedhebruge
mila mandhega
prelune awak iki nyedhaki
ancik-ancik dhingklik apa mancat jalu
yen wus tinumpang ing papane
mlayua mlajer alon
tinuju ngomah mulih griya
ngepit mulih alon
nggronjala kae liwatana sareh
mila gusti bakal paring kasaenan
ing griya ngomah beciking akerat

Kuningan, 22 Januari 2012
»»  READMORE...